شهید آیت الله سید اسدالله مدنی

حوزه تخصصی:

شهید محراب و امام جمعه فقید تبریز

شهید آیت الله سید اسدالله مدنی، در سال 1292 هـ . ش برابر با 1333 هـ . ق در خانواده­ای مذهبی در «دهخوارقان» آذرشهر آذربایجان شرقی، دیده به جهان گشود. پدرش، سید علی بزاز بود. سید اسدالله در 4 سالگی، مادر و در 16 سالگی، پدر خویش را از دست داد و سرپرستی خانواده را بر عهده گرفت. با وجود همه دشواری ها، خواندن و نوشتن را در مکتب خانه آموخت. سپس در مدرسه طالبیه تبریز، مقدمات را فرا گرفت. آن گاه در دوران جوانی، برای تحصیل علوم دینی، رهسپار حوزه علمیه قم گردید.
وی در قم، از خرمن دانش آیات عظام: سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی، سید محمدرضا گلپایگانی، سید محمد تقی خوانساری، سید محمد حجت کوه کمره ای و امام خمینی خوشه چید و به دلیل استعداد سرشار خویش توانست در همان دوران جوانی، اجازه اجتهاد را از محضر آیات عظام: خوانساری و حجت به دست آورد.
این فقیه بزرگوار در سال 1363 هـ . ق، به حج رفت و پس از آن در نجف اشرف اقامت گزید. وی در مدت حضورش در نجف اشرف، از دروس خارج فقه و اصول آیات عظام: سید محسن حکیم، سید عبدالهادی شیرازی، سید ابوالحسن اصفهانی و سید ابوالقاسم خویی بهره برد. ایشان در آن‌جا به دستور سید محسن حکیم، تدریس علوم حوزوی را آغاز کرد و به دریافت اجازه اجتهاد از محضر ایشان نایل آمد.
آیت الله مدنی پیش از آغاز نهضت اسلامی مردم ایران، با اقدامات ضد مذهبی رژیم عراق مبارزه می کرد. وی هم چنین با گروه فداییان اسلام و شهید نواب صفوی، ارتباط داشت و پس از سال 1342هـ . ش، نیز با نهضت امام خمینی (ره) هم گام گردید و همواره از ایشان پشتیبانی می کرد. آیت الله مدنی در سفرهای خود به کشورهای ترکیه و مصر، پیام انقلاب اسلامی را به مردم آن جا رساند و در راه گسترش انقلاب اسلامی همّت گمارد.
مبارزه پی گیر ایشان با رژیم پهلوی، بارها به دستگیری، تبعید و زندانی شدن وی انجامید و ممنوع المنبر و ممنوع الخروج گردید.وی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در مبارزه با فتنه های گروهک خلق مسلمان و جریان منافقان، نقش بسزایی داشت. از این رو، چندین بار مورد سوء قصد قرار گرفت.
وی در انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی، به عنوان نماینده مردم همدان برگزیده شد.این فقیه فرزانه پس از شهادت آیت الله سید محمدعلی قاضی طباطبایی، به دستور امام خمینی به تبریز رفت و امامت جمعه آن شهر را بر عهده گرفت. او چندین بار در جبهه های جنگ تحمیلی حضور یافت. ایشان افزون بر فعالیت های سیاسی، به امور اجتماعی نیز پرداخت. به همین دلیل، بناهای خیریه چندی از ایشان در تبریز، همدان و لرستان بر جای مانده است.
این روحانی فداکار سرانجام در 20 شهریور 1360 هـ . ش بر اثر انفجار بمب توسط یکی از اعضای گروهک منافقین، به درجه والای شهادت دست یافت. پیکر پاک آن شهید پس از تشییع در تبریز، به شهر مقدس قم منتقل شد و در 21 شهریور 1360 هـ . ش پس از تشییع با شکوه مردم و نماز گزاردن آیت الله العظمی گلپایگانی، در مسجد بالا سر حرم مطهر حضرت معصومه (س) به خاک سپرده شد.

دسترسی سریع